karadenizolay

Saygı değer okurlar,

www.Karadenizolay.com u yayına verirken amacımız bölgemizin tüm güzelliklerini, el değmemiş doğasına saygılı bir şekilde, tüm ırmaklarımızı, tüm yaylalarımızı, tüm köylerimizi, tüm dağlarımızı ve denizimizi dünya insanlığına açarken, art niyetleri ve niyetlilerin varlığını göz ardı etmiyoruz. Biliyoruz ki, sevgi ve saygı ile tüm ulusların sorunları dile getirilerek çözümlenebilir. Ancak, var olan tüm güzellikler de dünya insanlığı ile paylaşılarak gelişir ve de reel değerleri ile insanların zihninde yer edinir.

“Karadeniz” dendiğin de, gelmeyen, görmeyen ve bilmeyenler için akla ilk gelen “herkesin silahlı” olduğudur. Bu tam anlamıyla bir büyük yalandır. Tam bir vehimdir. Tam anlamıyla bir “bilmemek”tir. Ama “bilmemek ayıp değil öğrenmemek ayıp” diye de bir tabirimiz var.  Bizdeki “silah tutkusu” tamamen folklorik yerel bir değerdir ama bu silah kullanımı sadece düğün ve dernekler de “en iyi”yi temsil etme adınadır. Silah, hiç bir zaman “kötü”lük adına edinilmemiş, edinilmez ve de edilmemiştir. Silah, sadece hayata renklilik katma, yaşama bir “ses” verme aracıdır. Kesinlikle ve kattiyetle “ses alan” olarak kullanılmamıştır.

Ancak, istisnalar olmamış değildir ancak, bölge dışında akıllarda yer ettiği şekliyle bölgemizde “herkes silahlıdır” imajı, yersizdir.Doğru değildir. Silah, bırakın insanı, hayvanlar için bile kullanılmamaktadır. Silah, sadece sevinç, mutluluk ve huzur adına yapılan tüm etkinliklerin sadece “sesli bir rengidir” o kadar.

O zaman, bölgemize hiç gelmeden, bölgemiz ve insanı hakkında “uzak”tan ahkam kesenleri başta olmak üzere, tüm insanlığı Karadeniz Bölgesi’ni yerinde görmeye ve tanımaya davet ediyoruz.

www.karadenizolay.com  isteyip de Karadeniz’e gelme fırsatı bulamayan tüm Dünya insanlarına zaman zaman fotograflarla ağırlıklı olmak üzere sayfalarında yer verecek ve bölgenin tam anlamıyla tanınmasını sağlamak, varsa eksik ve hatalı bakış açılarına yöneltilen sorulara cevap arayarak ve de vererek katkı sunmayı amaçlamıştır.

Umar ve ümid ederim ki, bu bölge yani “karadeniz Bölgesi” ile ilgili sorularınız ve görüşlerinizle sizlerde bölgenin herkes tarafından “doğru” anlaşılmasına katkı sunar ve destek olursunuz. En derin saygılarımızla.

M. Kemal AYCİCEK

www.karadenizolay.com

 KKTC'deki Maraş Bölgesi..

Yıllar öncesiydi.
O dönemde bir gariplik vardı. Biz o dönemde ancak pasaportla gidebiliyorduk.(şimdi nufüs cüzdanı ile gidilebiliyor)

Yıllar öncesiydi.
O dönemde bir gariplik vardı. Biz o dönemde ancak pasaportla gidebiliyorduk.(şimdi nufüs cüzdanı ile gidilebiliyor) Kıbrıslı Türkler üzerinde.. oturdukları evlerde onarım bile yapamıyorlardı, her an ellerinden alınabilecek kaygısını taşıyorlardı. O zamandı işte Kıbrıs’ta Kapalı Maraş bölgesini kaçak olarak gezebilmiştim. Fotoğraf çekmek yasaktı ama gizlice çekmiştik birkaç resim elde edebilmiştim o kadar.

Arkadaşımın daveti üzerine 1992 yılının şubat ayında Kuzey Kıbrıs Türk Kesimine gittim..Hem de pasaportumla Taşucu’ndan Fatih Feribotu’na bindim. Aşırı bir deniz var, hatta Gökçeada feribotu fırtına nedeniyle seferini iptal etti ama diğeri Fatih Feribotu’nda 40 ton beton varmış ve batmazmış dediler öylesine çıktık yola tam geceyarısıydı. Limandan kalkarken Televizyon çalışıyordu, yarımsaatlik yol almıştık ki önce televizyon çekmez oldu ardından da elektrikler kesildi. Yolcular arasında bayanlar ve çocuklar ağırlıktaydı. Dalgalar öylesine vuruyordu ki, Feribot’un yolcu kabinlerine su doluyordu.

Herkeste buyük korku ve panik vardı. Ben de ilkkez deniz seyahatindeyim ama soğukkanlı olmaya çalışıyorum. Pulman koltuklardaydık ama yolcular koltuk sayısının iki katı kadardı. Çoluk çocuk yerlerde yatıyor biri bir yandan diğeri öbüryandan artık deniz fena halde tutmuş ve istifra edenlerin sayısı belirsizdi. Zaten göz gözü görmüyordu. Zifiri karanlıkta sadece puğha puğha diye iç çekişler ve istifralar, insanı üzüyor ama kimsenin elinden bir şey gelmiyordu.

Tam sekiz saat sürüyordu yolculuk. Aslında hızlı feribotlarda vardı Mersin limanından ama ben onları kaçırmıştım. Bir türlü sabah olmuyordu. Artık kusmuklar kuruyor ve onların kokusundan bir çok insanda etkileniyor ve onlarda istifralara başlıyordu. Battık batacaz gibi beşikten farksız bir sallantının içindeydik. Feribot, aşırı dalgalar yüzünden bir kalkıp bir iniyor yüreğimiz ağzımıza geliyordu. Hatta bir ara motorlar bile durmuştu.

Feribottakilerin çoğunluğu ki bende onlar arasındaydım, karayı göremeyecek ve denizde kaybolup gidecektik kanısına kapılmıştık bile.Sabah saat sekiz olunca kara gözüktü ve o fırtına dindi. Deniz yüzeyi bir çarşafa büründü sanki geceki hali için özür diler gibiydi. Biz Girne limanına ayak bastığımızda limanda betonu öptük, şükrettik. Hemen birer sadece nescafe içtik ama benim dudağım uçukladı bile.

Girne’den dolmuşa binip Lefkoşa’ya geçtim. O günü orada konakladım. Terminalden şehir merkezine giderken önümde yürüyen iki kişinin sohbetine istemeden kulak verdim. Biri diğerine diyor ki, “burası açık cezaevi gibidir”. Sonra bende düşündüm gerçekten öyle geldi bana da o anda Kıbrıs’a neden geldiğimi sordum kendime, söz de memleketime o yıl çok kar yağmıştı ve bende kardan kurtulup bıraz ısısnırım düşüncesiyle Kıbrıs’a gitmiştim. Daha şehir merkezine yeni adım attım ki bir THY’nin satış bürosunu gördüm ve doğruca oraya girip, dönüş biletimi alayım istedim. Kıbrıs’ta ne kadar kalacağımı değil hemen dönüşümü garantileyeyim dedim. Girdim ofise, güzel bir Kıbrıs kızı.. Ne kadar tatlı Türkçe konuşuyor bıraz da lehçe farklılığı dikkatimi çekti.

O genç kıza bilet sordum, “Salı günü sabah 05.30” dedi. Daha erken yok mu dedim, “hayir ama yok ve bulamazsiniz” dedi.Ben Prşembe günü inmiştim Kıbrıs’a ve Salı gününe kadar yer yoktu bu bile sıktıydı canımı ama çaresizdim. O zaman bana hemen bir yer verin dedim ve biletimi aldım. Sonra biraz daha sohbet edeyim diye kızcağıza, “sizinle biraz daha konuşmak isterim bana bir kahve ismarlarmısınız” dedim. “Tabii, neden olmasin, hemen söyleyeyim” dedi ve kahve söyledi yarım saat kadar sohbet ettik ama ben onda biraz da Kıbrıs’ta Türkleri öğrenmek istedim tabi. Öyle ya Pasaportla geldiğim bir yer olduğuna göre bizden farklılıkları olmalıydı ve ben sağdan soldan bir şeyler öğrenmek istedim. Mesela orada Kıbrıs’taki kara taşıtlarında ilk kez direksiyonun sağda olduğunu öğrendim. Oysa dolmuşta dikkatimi çekmemişti.

Sonra teşekkür edip ayrıldım kızcağızın yanından, biraz ilerde iki askerimize rastladım. Bunlar Türk askeriydi. Çarşı iznindelerdi. Türkiye’den olduğumu anlamışlar onlar sokuldu yanıma sonra bir müzeye götürdüler beni. Hatıra Fotoğrafı çekildik birlikte, sonra onlar birliklerine döndü ben de çarşıyı dolaştım. Sonra da Gazimağosa’ya hareket ettim. Arkadaşım aslında Mersin’den Kıbrıs’a göç etmiş biriydi.3 kardeşi vardı. Bir tanesi İngiltere’de çalışıyordu, diğeri okuyordu. Kendisi de Trabzon’da KTÜ’den mezundu zaten Trabzon’dan onun öğrenciliğinden tanışıyorduk.

O dönemde cep telefonları falan yoktu, yerleşik telefondan telefon edip haberleştik ve arkadaşımla buluştuk. Evlerine gittik. Guzel ama Rumlardan kalma bir taş binaydı fakat bakımsızdı. Pencereleri bile eğretiydi, camları kırık bir odada kaldım. Gece bir fırtına bir soğuk,üşüdüm de aslında. Sabah erkenden kalktık, kahvaltıdan sonra önce beşparmak dağlarına çıktık. Orada kar vardı. Kıbrıslılar kar topu oynuyordu ama ben hiç fotoğraf çekmedim. Ben zaten kardan kaçmıştım, nerden çıktı bu dedim ve elim makinaya gitmedi bile.

Biz birkaç fotoğraf çekildik o kadar. Sonra Trabzon’un Çaykara ilçesine bağlı uzuntarla köyü’nden Kıbrıs’a göç etmiş ailelerin barındırıldığı bir sahil köyüne indik. Girne tarafındaydı. Orada vatandaşlarla sohbet ettik. Hatta tam köy girişinde bir bayan elinde baltayla odun ediyor. “neden sen eşiniz nerde” diye sordum. “o kahvededir maç izliyor” dedi. Gittim köy kahvesine o eşini buldum ve “yav el insaf, taaa Çaykara’dan Kıbrıs’a gelmişsin ama hala yengeye odun kırdırıyorsun, sen neden yapmıyorsun” diye de sitem ettiydim. “Aynı kafa hiç değişmemiş..” dedim yanımdaki arkadaşıma.. Hep kadınlar ağır işleri yapar bizim memlekette, bu da cehaletten ileri geliyor ama burada da hala sürüyor demek. Üzüldüydüm doğrusu.


Sonra onlarla sohbet ettik. Anlattıkları 17 yıldan beri oturdukları evlerin kendilerine mal edilmediği, her an evlerin ellerinden alınabileceği korkusu ve bu yüzden de evlerde bir ufak onarım bile yapamadıklarıydı. Evet, evler onlara tahsis edilmişti ama vatandaş olup olmadıkları konusunda bile net bilgileri yoktu. Kaygılıydılar hep, aynı şüphe vardı içlerinde. “ne olacak halimiz” diye sorup duruyorlardı. Hangi partiyi desteklesek ve sonunda ne olur diye bize soruyorlardı. Onları anlayamıyordum başlangıçta, nedir anlatmak istedikleri.. Neden gelmişlerdi buraya, o yeşillikleri onlara terk ettirip buralara gelmelerine yol açan şartlar burada daha da vahim hallere düşürmüştü onları. İş yoktu, aş ise eh işte. Onlar yine kahvehaneleri doldurmuş oyun oynuyor kimileri de televizyon seyrediyorlardı o da tek kanaldı.

Buruk ayrıldık o köyden sonra Gazi Magosa’ya geldik. Özgürlük anıtı önünde resim çekildik sonra pastane derken bir gece kulübüne gidip eğlendik. Sanah olunca Kıbrıs’taki arkadaşımın bir yüzbaşı arkadaşı varmış, onun nöbetini bekleyip Barış Harekatı’ndan sonra Kapalı bölge olan Maraş’a gidecektik. Nihayet o yüzbaşıyla birlikte sınıra dayandık. Kapıda önce Mücahitlerin nöbet kapısını geçtik. ( Kuzey Kıbrıs Türk Kesimi askerleri) Ardından bizim Mehmetçiklerimizin nöbet tuttuğu kısma geldik. Buradan da izin alıp ilerledik bu kez de Birleşmiş Milletler askerlerinin nöbet tuttuğu sınıra geldik o yüzbaşı onlarla bir şeyler konuştu ve izni aldı bizde kapalı Maraş bölgesine ulaştık.
Ölü bir şehir.. Yüksek katlı oteller ve binalar yıllardır bomboş bekliyor. Bir ölü şehir görünümünde olan bu yer aslında Kıbrıs’ın en önemli turizm mekanı.Müthiç zenginlik var yapılarda ama hepsi talan edilmiş durumda tabi. Yağmacılar, her tarafı talan etmişler. Bankalardan tutun taa otellere kadar insan gerçekten bu manzara karşısında “bu nasıl olur” diyebiliyor, hayretler içerisinde kalabiliyor. Onca yol geldik ama bir kare bile Fotoğraf çekemedik. O bize eşlik eden yüzbaşı arkadaş aracın yanında kaldı ve biz araçsız sahile vardık orada birkaç kare fotoğraf alabildik, sonra geri döndük ama Fotoğraf çektiğimizi bizi götüren yüzbaşı arkadaşa da söylemedik. Gerçekten bir askeri sessizlik var etrafta kuş uçmuyor ve sadece “yasak” deniliyor her şeye.. sesli konuşmak bile çünkü orası evet insansız kalmış bir ara bölge.. Kapalı Maraş dedikleri yer orası ama güzel bir sahil ve sessiz ölü bir şehir enkazı..

Geriye dönerken geçtiğimiz narenciye bahçelerinin kurumuş ağaçları sanki bize isyan eder gibiydi. Onca arazide kurumaya yüz tutmuş çoğu, ne budanmış ne de boy atmış bir ölü şehir çevresi meyvalığı..Zaten onları görünce insanın varlığının tabiata can verdiğine de inandım ya..işte orada o can yoktu, her yanda bir cansızlık ve bir gariplik vardı. Yıkılmış bir kilise harabesi bile aynı şeyi söylüyordu sanki, “yeter insansız kaldığımız” der gibiydi. Ya da ben öyle algıladım..

Günlerden pazardı sanırım ve bir kalabalık kahveye uğradık. Orada Milletvekilleri vardı ve tombala oynanıyordu. Belki yüz kadar genç yaşlı erkek vardı kahvede ve hepsi de pür dikkat milletvekilinin tombala için okuduğu rakamları dinliyor ve rakamları arıyorlardı kağıtlarında. Sonra birisi aralarından “tombala” diye bağırıyor ve ikramiyenin sahibi oluyordu. Tombalanın yabancısı değildim ama orada gördüğüm manzara bizdekine hiç benzemiyordu orada sanki kolektif bir tombalacılık vardı hem de bunun öncüleri milletvekilleriydi.

Gazimagosa’dan ayrılıp Lefkoşaya’ya geldim. Burada cumhurbaşkanı Rauf Denktaş’ın kökünü, yabancılar pazarı (belediye çarşısı) nı gezdim. Ufacık bir şehir ve kara parçası, iki adımda şehri geziyorsun zaten. Sonra Karayolları’ın oradaki şantiyesi ve yapılan çalışmalar. Bir kısım Kıbrıslı ile konuşuyorsun orada farklı konular anlatılıyor. Mesela “karasakal” dediler, takıldım neydi diye..
Meğer Kıbrıs’ta üç sınıf vatandai varmış bunlardan birinci sınıf olanlar 1974 barış harekatı sırasında Kuzey Kıbrıs Türk Kesimi’nde oturanlarmış, ikinci sınıf vatandaşlarsa yine Barış Harekatı sırasında Güney Kıbrıs Rum Kesimi’nde olup, Kuzey’e geçenler, üçüncü sınıf vatandaşlarsa Türkiye’den Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ne yerleştirilen vatandaşlar. İşte bu “karasakal” dedikleri de bizim Türkiye’den Kıbrıs’a yerleştirilen vatandaşların genel adıymış. Bu tanımlama doğrusu ağırıma gitti.

Elbette bu “karasakal” nitelemesi oldukça yaygındı ve bizim vatandaşlarımız orada üçüncü sınıf muamelesi görüyorlardı ama geri dönemedikleri için de buna katlanıyorlardı.

Biz Beşparmak dağlarından dönerken karda kartopu oynayan aileler gördüydük ama onlara dedim ya fotoğraf çekmek bile istemedim. Çünkü kar bıkkınlığı ile Türkiye’den Kıbrıs’a gitmiştim ama aklıma o anda gelmedi doğrusu. Meğer kar ne kadar önemliymiş orada benim haberim yoktu. Sabahleyin Kıbrıs Gazetelerine baktığımda olayın farkına vardım ama iş işten geçmişti. Oradaki Gazetelerin manşetleri “Kıbrıs’a 42 yıl üzerine ilk kar yağdı” şeklindeydi. Ben de o dönemde Hürriyet Muhabiriydim ama zaten Kıbrıs’ın muhabiri var olduğundan önemsememiştim doğrusu ama meğer orada bu tarihi bir olaymış. Sonra bir kare Fotoğraf çekmeyişime çok üzüldüm ama olan olmuştu kar zaten erimişti.. Salı sabahı Ercan Havalimanından İstanbul’a doğru uçarken, bir daha Kıbrıs’a gitmemeye de karar vermiştim. Kıbrıs meğer gerçekten bir açık ceza eviymiş bunu teyid ettim.
Şimdi aynı kıbrıs’ta işte bu kapalı Maraş Bölgesi üzerinde tartışmalar yoğunlaşıyor.. O kısmı da
Prof.Dr.Ata Atun’un 4 Aralık 2005’te “haberbank”taki “BY BY AB!” başlıklı yazısından öğrenelim;

“26 Nisan 2004’te Kıbrıslı Türklerin izolasyondan kurtulması için verdiği sözü, Rumların engellemesi yüzünden bir türlü hayata geçiremeyen AB, sonunda pes etti.
AB Dönem Başkanı İngiltere’de artık gelişmelerden yaka silkmiş durumda.
Mali Yardım Tüzüğü ve Doğrudan Ticaret Tüzüğü işlerlik kazanacak ama ne pahasına.
AB’deki son gelişmelere göre, KKTC’ye Doğrudan Ticaretin başlaması için önce Mali yardım Tüzüğü, Doğrudan Ticaret Tüzüğünden ayrılacak sonra Tüzüklerin işlerlik kazanması karşılığı Maraş taviz olarak istenecek ve mülk değişimi konusunda mutabakat sağlanacak
Rumların sürekli işi yokuşa sürmeleri, AB Dönem başkanı İngiltere’yi de iyice sıkıntıya soktu. İngiltere işi üstünden atmak ve deklarasyonun daha tarafsız ve baskıdan uzak hazırlanması düşüncesi ile bu işi AB Komisyonu’na havale etti.
Komisyon çalışmalarının başında, Rumlar tüzüklerin birbirinden ayrılması karşılığı, Mali Yardım Tüzüğüne onay verebileceklerini belirttiler. Daha sonra tüzükler birbirinden ayrıldı. Tüzüklerin birbirinden ayrılması garantilenince Rumlar bu sefer Mali yardım tüzüğünün serbest bırakılması için Maraş’ın iade edilmesi şartını öne sürdüler. Bu şarta komisyonun diğer üyeleri yüksek sesle itiraz edince, Maraş şartını geri çektiler ama yerine de Yeşil Hat Ticaret Tüzüğü ile ilgili bir deklarasyon yayınlanmasını istediler. Deklarasyon şartını AB Komisyonuna kabul ettiren Rumlar, bu sefer deklarasyonun içine özellikle Maraş’ın ve Kuzeydeki Rum Mallarının iadesini de koydurttular.
Yani ne istedilerse, şöyle veya böyle yaptırdılar. Ha işin başında Maraş şartını koydurmuş oldular ha da sonunda. Hiç fark etmedi aslında. Maraş şartı gene koşul olarak kararın içinde yer aldı.
Komisyonu’nun hazırladığı bu deklarasyon sanki AB Komisyonu tarafından değil Kıbrıs (Rum) Cumhuriyeti tarafından hazırlamış görüntüsü içinde. Altında bir tek Papadopulos’un imzası eksik sadece.
AB Komisyonunda varılan bu uzlaşı sonucu ortaya çıkan deklarasyon, Komisyonu'nun yeni bir önerisi olarak AB Daimi Temsilciler Komitesine (COREPER) sunulacak. COREPER’de onaylandıktan sonra AB Dışişleri Bakanlarının onayına sunulacak. Onaydan sonra da resmiyet kazanacak.
Söz konusu deklarasyon tek taraflı ve Kuzey Kıbrıs için hiç bir bağlayıcılığı yok. Ancak bu deklarasyon, AB’yi hukuken bağlıyor. İleride AB üyesi bir ülke, mesela Rumlar, bu deklarasyonu öne sürerek bu alanda istediğini yaptırmak hakkına sahip olacak.
Bu koşullar altında, Mali yardım Tüzüğünün, Doğrudan Ticaret Tüzüğünün veya diğer adı ile ambargoların kaldırılması Tüzüğünün ve Yeşil Hat Tüzüğünün, Kıbrıs'ta genel bir çözüm olmadan işlerlik kazanması kocaman bir hayalden öteye değil.
Buradaki gözle görülmeyen tehlike, bu deklarasyonun içeriği ile ilgili olarak Kıbrıs’lı Rumlar ve Türkler arasında ileride bir anlaşmazlık olması durumunda, AB Adalet Divanına çözüm için başvurulduğunda, bu deklarasyonun KKTC halkı için de bağlayıcı hale geleceğidir.
Bu koşullar iyice değerlendirildiği vakit, Kıbrıs’lı Türklerin;
a- Bu deklarasyonu reddetmesi,
b- Mali Yardımdan vazgeçmesi,
c- Ambargoların kaldırılacağından ümidi kesmesi,
ve “AB’ye BY BY” demesi gerekmektedir.
Artık Kıbrıs konusunun bir krizin içine sürüklendiği ve bu krizin de giderek geri dönülemez bir çıkmaza dönüştüğü kesin. Bunun da sonu “AYRILIK”.
Not: Karadeniz Bölgesi'nden Aktüel haber ve Fotoğraflara http://www.karadenizolay.com/ dan ulaşabilirsiniz

M .Kemal AYÇİÇEK – 5 Haziran 2008

Anayasa Mahkemesi, tıpkı 367 kararında olduğu gibi bu kez de yine çok tartışılacak bir karara daha imza attı.

CHP ve DSP milletvekillerinin başörtüsünün üniversitelerde serbest bırakılmasına ilişkin anayasa değişikliğinin ''iptali veya yok hükmünde kabul edilmesi ve yürürlüğünün durdurulması'' istemiyle açtığı davada 9’a karşı 2 oy ile aldığı kararı yazılı olarak açıkladı;

''9 Şubat 2008 günlü 5735 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın bazı maddelerinde değişiklik yapılmasına dair Kanun'un 1. ve 2. maddeleri, Anayasa'nın 2, 4. ve 148. maddeleri gözetilerek iptal edilmiştir. Ayrıca yürürlüğü de durdurulmuştur.''

Her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları tartışılmazsa da ortaya çıkan durum Türkiye’nin Dünya’ya karşı imaj kaybetmesine yol açacağı gerçeğini değiştirmeyecektir. Kararın siyasi veya hukuki olup olmaması bundan sonra çok da önemli değildir.

Bu karardan sonra benim anladığım Türkiye’de ne kadar sağcı varsa bunların tümü, diledikleri kadar hukuk fakültelerinden mezun olurlarsa olsunlar onlar hukuktan anlamazlar sınıfına konmuş, ne kadar devletçi solcu varsa bunların tümü de hukuktan anlarlar sınıfına dahil edilmişlerdir.

Anayasa mahkemesi’nin bu kararından sonra CHP ve DSP’ye gönül verenler, haklı olarak gönül rahatlığı ile bu kararı bir bayram ilan edebilir ve sevinip oynayabilirler. Bu sevinç, onların ana sütü gibi onların hakkıdır ve kimse de bunu çok göremez. Dilerlerse zil takıp ta oynayabilirler de, bunu da kimse onlara çok göremez!

MHP’ye gelince onlar da Anayasa Mahkemesi’nin bu kararına “saygı” duymakla birlikte, AK Parti’ye iyi bir oyun oynamanın keyfini sürebilir ve bunun tadını çıkarabilirler. Onlarda bunda haklıdırlar. Siyaset, elbette rakipleri tasfiye etme sanatıdır da aynı zaman da ama buradaki tasfiye kendilerine de zarar verecektir.

AK Parti’ye gelince, AK Parti artık bu karardan sonra daha fazla kapatılıp-kapatılmamayı bekleme yerine derhal kendi kendini fesh etmelidir.

Bu aşamadan sonra Anayasa Mahkemesi’nin kapatması veya kapatmamasını beklemekle zaman kaybetmek yerine elini çabuk tutarak, genel ve yerel seçimleri birleştirerek yeni bir erken genel ve yerel seçim sandığını milletin önüne koymalıdır.

Hal böyle olunca da CHP ve DSP başta olmak üzere tüm bu sonuçlara Türkiye’yi getiren süreçlerdeki aktör milletvekilleri de dahil tüm milletvekilleri, sorumsuzluklarının bedelini “emeklilik hakkını elde edemeden” millete giderek ödemiş olurlar.

Türkiye, önemli değişim ve gelişim sürecindedir. Demokratikleşme adına atılan tüm adımların yerli yerine oturabilmesi için de tüm bu gelişmelerin yaşanması kaçınılmazdı. Evet, milletçe sürekli büyük bedeller öder olduk ama taşlar yerinden oynamıştır.

Avrupa Birliği üyeliği için 42 yıl bekleyen Türkiye’de bu üyelik sürecinin başlatılması ve müzakerelere başlanılmış olması, o yerinden sallanmayan taşları oynatan en büyük etken olmuştur. O taşların yerli yerine oturması için de yeni anayasa da dahil olmak üzere Türkiye’de hızlı değişim ve gelişimi sağlayacak tüm yasal boşlukların da doldurulması ve gediklerin kapatılması gerekmektedir.

CHP Genel Başkanı Deniz Baykal ve ekibinin Şanlıurfa ve Diyarbakır gezilerinde CHP’nin “1989 Doğu ve Güneydoğu raporu”na yeniden sahip çıkmış olması da bu yeni sürecin geri dönülmez ufkunu açmıştır. Anayasa Mahkemesi’nin kararıyla CHP’nin Doğu ve güneydoğu açılımının aynı güne denk gelmiş olması kesinlikle bir tesadüf de değildir!

Anayasa mahkemesi’nin son kararından sonra görülmüştür ki, 73 milyon’luk Türkiye’de 411 milletvekilinin yapamadığını 9 mahkeme üyesi yapabilmektedir. Böylece, 411 milletvekiline maaş vermenin da anlamı kalmamıştır. Her 8 milyon 111 insanı, bir anayasa mahkemesi üyesi temsil etmektedir ve verilen kararda 2’ye karşı 9 oyla “iptal” edildiğine göre başka söze gerek kalmamıştır!

Demek istediğim şudur; AK Parti, Anayasa Mahkemesi'ndeki davanın sonucunu beklemeden kendini kapatmalıdır.Yani fesh etmelidir. Tıpkı, geçen yıl 367 kararı sonucunda Referandumla Millet nasıl olayı çözdüyse aynı şekilde önce yerel ve genel seçimleri birleştirip sandığı milletin önüne koymalı, ardından da yeni Anayasayı, yeni meclisle ilk iş olarak yapıp, Yeni anayasa içinde bir referandum sandığını milletin iradesine sunmalıdır. Böylece, ortaya çıkmış bu garip durum aşılır kanaatindeyim.

Elbette Türkiye, Demokratik, laik ve sosyal bir Hukuk devletidir. Ve tabiî ki de Anayasa mahkemesi’nin verdiği kararlar kesindir ve bu kararlarda tartışılamazlardır(!). Bende aynen Mahkemenin kararının tartışılamayacağına inanıyor(!) ve hukukun üstünlüğüne gönül veren bir birey olarak, Anaysa mahkemesinin Türk Milleti adına verdiği kararı saygıyla karşılıyorum! Ama adil bulmuyorum!

Not: Bu yazım aynı zamanda www.karadenizolay.com yayınlanmaktadır. Karadeniz Bölgesi'nden yazı ve fotoğraflara www.karadenizolay.com dan ulaşabilirsiniz

Çocuklar, yarış atı mı?

 

M. Kemal AYÇİÇEK -16 Haziran 2008 

 

(Milli Takımımızın 3-2’lik  Çek Cumhuriyeti galibiyetinden sonra bu yazı yazılmamalıydı belki ama hayır, Milli Takımımıza teşekkür ediyorum, kutluyorum ve meydan turunu tamamladıktan sonra  ben yazıma dönuyorum.)

 

Dün, yani son ÖSS için sınava giden gençlerin ve ailelerinin telaşlı günüydü. Sınav nedeniyle sokaklarda trafik, diğer Pazar günlerine oranla kalabalıktı. Çocuğunu alan düşmüştü bir umut yoluna, nerden bakarsanız bakın stresten başka bir şey değildi. Hem sınava girenler için hem de onları sınava yetiştirme telaşını yaşayan anne ve babalar için, iyi de değer mi idi acaba?

 

Hemen belirtmeliyim, çocuğunu dersanelere göndermiş anne ve babalar bu yazıyı okumasın, çünkü taşı onlara atacağım. Çocuklarının geleceklerine katkı yaptığını sanan veya zanneden anne ve babalar, ne yazık ki çocuklarını ilköğretimden başlayarak ÖSS sınavına varıncaya kadarki dönemlerde dershanelere göndererek, onları adeta birer “yarış atı” psikozuna sokarak, hatalı davranmışlardır.

 

Çocukların gelişim süreçlerini, onların çocukluk haklarını hiçe sayarak, “karşı komşunun çocuğu gidiyor”dan, “ramisefendinin kızı tıp okuyor” a, “Manisalı salih’in yeğeninin dersten başını kaldırmıyor” undan, “Hakkarili gençler, seferber olmuş”una kadar nerde akla ziyan bir örnek varsa, bunları bulup buluşturup, çocuğunun başına kakan hiçbir anne ve babanın, kendi öz evladına “saygı” duyduğuna inanmıyorum.

 

Aile ve çevre veya günümüz tabiri ile söyleyelim asıl “mahalle baskısı” altında bırakılan çocuklar, ne çocukluklarını yaşayabildiler, ne de anne ve babanın kaprislerini yenmelerine yarayacak istedikleri ve diledikleri fakülte veya yüksekokulu çocuklarına kazandıramadılar!

 

Anne ve babalar, çocuklarını dershanelere göndererek aslında kendi egolarını tatmin etmek için çocuklarını birer kobay olarak kullandı. Dershaneleri, suçlamıyorum. O sektör, zaten bu sistemin bir ürünü. Ortada kapital olayı var ve onlar, kendi bildikleri işi yaptı ama ya biz veliler..

 

“kendin için istemediğini başkası için de isteme” düsturundan yola çıkarak ben hafta sonlarındaki okul kursları da dahil olmak üzere çocuklarını dersaneye göndermemiş bir veli olarak yazıyorum bu yazıyı. Mahalle baskısı altında kalmadığım için olacak, kendime reva görmediğim bir olayı, çocuklarıma yaşatarak rahat olamazdım. Ama, onlara özgüvenlerini kazanmaları konusunda elbette destek verdim. Hiç biri ile hiçbir sınav için herhangi bir okul kapısına da dayanmadım.

 

Hangi anne ve baba, çocuğunu kendi istedikleri şekilde dershanelere verip istedikleri okulu kazandır tıp da o çocuğunun mutlu olduğunu, girdiği işte de işiyle ya da mesleği ile barışık olabildiği gördü? Bakın çevrenizde var mı bu sözünü ettiğim türden örnekler, bakmadıysanız bir bakıverin bakalım, nedir sonuç sahi?

 

Çocuğun farklı bir “insan” olmasına tahammül edemeyen aileler, kendi öz evlatlarını istedikleri ve diledikleri gibi yetiştirebildilerse eğer, o çocuk ne kadar kendince “insan”dır?

Anne ve baba dırdırından kurtulmak için sadece, onların hatırına sırf kendini olamayan insanlar ülkesi haline geldik sırf bu sınav maratonları yüzünden yalan mı?

 

Teşbihte kusur aranmaz ya, o misal  tavuk üretimi yapan fabrikada müdür olan arkadaşımı ziyarete gitmiştim Antalya’da. Haliyle yaptığı iş gereği bana fabrikayı gezdirirken, tavukların yumurta etme süreçlerini anlatıyor. Geceleri de ışıkları yaktıklarını, yoksa tavukların tembelleşip, yumurtayı kestiklerini söylüyordu. Bu arada, tavuklar bir yandan yemlenirken altlarında oluşan dışkılarının içine düşmüş ve boğulmakta olan tavukları gösterip, “yazık değil mi bu hayvanlara, kurtarsanıza onları, boğuluyorlar” dediğim de güldü. “onlar, çaptan düşmüş tavuklar, yani istediğimiz yumurtayı veremeyecek hale gelmişler. Kurtarmaya değmez, yoksa bu işin altından kalkamayız” cevabını verince bir tuhaf olmuştum. Biz, o tavukların yumurtalarından protein aldığımız zannederek, yumurta tüketiyoruz. kusura bakılmasın ama şimdi bu sınavlara mahkum ettiğimiz çocuklarımızın o tavuklardan ne farkı var?

 

Elbette veliler, “ne yapalım, devir öyle, herkes gönderince biz de mecbur kalıyoruz” gerekçesini ileri sürebilir ama bu toplumun bilinçli  bireyleri, bu sömürü düzenine neden itiraz etmiyor bu ülkede? Neden, çocuklarımıza bu durumu reva görür olduk?

 

Bu son ÖSS idi. İnşallah, bir başka isimle bir dahası da olmaz ve çocuklarımız, “insan”ca bir eğitim ve öğretimle, bir yandan yaşamdan zevk alan bir yandan da bu ülkenin geleceğini yaşatacak olan mutlu bireyler olarak toplumun sağlıklı geleceği olurlar. İnşallah, anne ve babaların baskısı altında değil de özgür bireyler olarak, nasıl bir “insan” olmalarına kendilerinin karar verebileceği bir ortamda, Dünya insanlığının esenliğine katkı sunacak fertler olarak kendilerini yetiştirirler.Kalın sağlıcakla.

 

Not: Bu yazım aynı zamanda www.karadenizolay.com da yayınlanmaktadır.

Karadeniz Bölgesi'nden Aktüel haber ve fotoğraflara www.karadenizolay.com dan ulaşabilirsiniz     

“Terim’in aleyhinde yaz” baskısı

 

M. Kemal AYÇİÇEK – 22 Haziran 2008 

 

Gündem Türkiye’nin EURO 2008 Avrupa Kupası’ndaki inanılmaz başarısı ya, mecbur aşırı baskı altında kalarak “spor”la ilgili olmadığım halde, daha fazla dayanamayıp, ya da o baskılara “yazdım işte” diyebilmek için ben de duygularımı dile getireyim.

 

Baskıyı yapanlar, genelde tanıdıklarım. “yaz şu Terim’in aleyhinde, bak bakalım nasıl okunuyorsun. Ne tebrik mailleri alıyorsun. Nedir, bu terim sevdası. Şenol Güneş’in eline su dökemez” vs.

 

Düşündüm önce, “gerçekten de terim için böyle yazılmalı mı? Neden bunların bu baskısı? Kimi Trabzon’dan kimi İstanbul’dan kimi Almanya’dan ama hepsinin ortak kanaatlerinin “Terim aleyhinde yaz” diyor olmalarına taktım. Bir şey var ama ne?

 

“bizdenlik” arıyorlar meğer, Fatih Terim’in birkaç basın toplantısını can kulağıyla dinledikten sonra bizimkilerin neden gıcık kaptıklarını anladım. Fatih Altaylı’da yazdı ya, Fatih Terim’in “burnu havalarda” imiş. Öyle gösteriyor, adamın yapısı, mizacı, kişilik  öyle gelişmiş, ama gerçekten öyle mi? Fatih Terim istese değişebilir mi? Yani topluma şirin gözükebilecek, jest ve mimiklere sahip olabilir mi, bu tevazuu ile aşılabilir mi?

 

Sanmıyorum. Kişilik yapısının kolay kolay değişmesi zor ama neden illa da biz sevelim diye adamın yapısının bize sempatik gelmesi için onun değişmesini isteyelim ki? Buna bizim hakkımız var mı? Hem, o değişeceğine biz farklı bakabilmeyi öğrensek daha kolay ve kestirmeden sorunu kendimiz de çözmüş olamayız mı? Bence bakış açımızı bizim değiştirmemiz gerekir. Fatih Terim’in, kaş, göz, dudak bükme veya kafasını bir tuhaf sallayıp, meydan okur halini kendimiz için değil ama rakiplerimiz açısından düşünürsek doğru olmaz mı?

 

Adam zaten bize “kızım sana diyorum” ama asıl hedefinde “gelinim sen anla”yı oyunuyor. Ama biz, her mimik ve jesti “bize yaptı” diye algılıyoruz ve sinir oluyoruz tabi. Hele bizim bölgemiz insanı, sevmez öyle mimik hareketleri pek ondan da tanıdık tanımadık kim varsa Fatih Terim’e sadece o mimiklerinden ve kaprisli duruşu ve tavrından cephe alıyoruz. Bu doğru olan bakış değil tabi, çok sığ düşünen bizleriz oysa. Dünya, gıpta ederken bizim kendi insanımıza mutlaka bir “kulp” bulma hastalığımız, en yakınlarımız ve hatta en samimi arkadaşlarımız için de söz konusu değil mi? Oysa hep insanız değil mi? İyimiz de bizim iyimiz, kötümüzde bizim kötümüz ama biz hepimiz iz işte! İstesek de istemesek de, sevsek de sevmesek de biz, birbirim iziz işte öyle değil mi?

 

Oysa O Fatih Terim ile Milli Takımımız gerçekten de “mucizeler ülkesi” gibi anılmamıza sebep olacak bir tarzda EURO 2008 Avrupa Kupası’nda başarıyla tarihimizde ilk kez yarı finale geldik belki de final oynayacağız. Şimdi bana yapılan “yaz baskıları”na sanırım bu yazımla cevap vermiş oldum. Bu vesile ile Milli Takımımızı başta fatih Terim olmak üzere tebrik ediyorum. Ülkemize gerçekten de ihtiyacımız olan büyük moral kazandırdıkları için, ayrıca yarı finalde de başarılar diliyorum.

 Taksicinin dersi 

Karadeniz gelişiyor artık.

Trabzon’da yeni açılan alış veriş merkezi  Trabzon Form’a gitmek için  bir taksiye binen bayanlar, fatura isterler. Ama ardından da  “douglas”ı yazabilirmisin” diye sorarlar ve kodlayarak söylemeye çalışırlar. Taksici de onlara , “michael douglas” gibiyse yazarım diyince, bayanlar hem güler ve hem de özür dilerler. Taksici, “kodladı, kızdım ona ama tabi belli etmedim. Bizi de cahil cühela sandılar galiba, biz kültürsüz oluyoruz onlara göre demek ki. Hiç duymadığım mağazalar markalar var ya orda, abuk sapuk markalar yani” diyerek gülüyor..

 

Öyle ya dışardan gelmişlerin bizde “hava” atması alışılmış bir gerçeğimiz. Trabzon, Dünya’dan değil sanki ve Trabzon’a dışardan gelenler hep “dünyalı”lar oluyor maalesef. Bu öteden beri hep böyledir. Gümüşhane’den Trabzon’a gelen de bazen bizimki gibi anlar olayı ama olay aslında tamda sanıldığı gibi değildir. Belki de yardımcı olmak adına yapılmış bir hareketi bizler zaman zaman abartabiliriz.

 

Toplum bir değişim sürecinde, tüm bu değişim sürecini yakından izleyenler ve izlemekte zorlananlar arasındaki iletişim farkıdır oysa eksiğimiz ama zamanla bunu da tamamlarız. Trabzon’a yeni gelen firmalar, markalar, zamanla burada da tanınsa ve bilinse bizim köylerimizden gelecek olan insanlarımızın bu markaları anlayabilmesi de zaman alacaktır.

 

Yoksa giyim elbette giyimdir ama ya markaların giyilmesi. Kim ne giyerse “ne demek ister”in anlaşılması için zamana ihtiyacımız var. Aynı şey, parfümler için de geçerli tabiî ki de. Gelişmiş dünya da giysiler bile artık tıpkı yemek kültüründe olduğu gibi günün belli saatlerinde değişebiliyor. Aynı gün, nasıl 3 öğün yemek yiyorsak giysiler için de bu “öğün” olayı gelişmiş toplumlarda var.

 

Ama bizim öyle “öğün”lük giysi veya parfüme gereksinimimiz olmasa da buna ihtiyacı olanların da bu toplumda var olduklarını bilmemiz gerekir ve zaten o tarz mağazalar da herkes için değil, o özellikleri takip edenler için açılıyor. İlada bilmediğiniz bir markayı giymeye kendinizi zorlamanıza gerek yok. En iyisi, en rahat ettiğiniz giyim tarzıdır, bundan emin olun. Kalın sağlıcakla.

 Not: Bu yazım aynı zamanda www.karadenizolay.com ,www.kuzeyhaber.com ve www.hizmetgazete.com da yayınlanmaktadır